زخم زاگرس/دکتر محمد علی سلطانی
دکتر محمد علی سلطانی زاگرس آغوش سرد و گرم؛ حصار و پناه هزاران ساله زاگرس نشینان از وان تا هرمزگان است اما ما ساکنان زاگرس_ دیرگاهی است که در درون سیستم شریعت درباره آینده و طبیعت به شعار بدویان متظاهر به طریقت دچار شده ایم که (دم غنیمت است) این شعار چون برای درویشان بیابانی که معنی آنرا هم اکثرا نمی دانند و از سویی دیگر به خود شخص گوینده بر می گردد و امری فردیست که زیانی برای دیگری یا آنسوی تر در ویرانی جمعیت و جامعه و آینده ندارد زیانی محدود و شخصی است اما با هزاران افسوس و دریغ که ما تصور می کنیم آخرین نسل روی کره زمین هستیم و هرچه هست از آن ماست و دیگر نسل آینده ای نخواهد آمد و ما فقط مسئولیت زیستن خود را داریم بنابراین در اقشار مختلف (همه سربسر مرگ را زاده ایم) و این بی اعتنایی به فردا و دم غنیمت شمری جمعی و باری به هر جهت؛ با سقوط شریعت و محو اخلاق و نمایشی شدن طریقت فاجعه ای بزرگ است که آثار آن آشکار نمی شود الا به روزگاران. آفت و آتش در جان زاگرس حاصل همین دم غنیمت دانستن ها و عقیم پنداری سال و ماه و آیندگان را از حق ...
